Konferencja Naukowa RYTUAŁY CODZIENNOŚCI
29 listopada 2007 r. w Wyższej Szkole Zarządzania Ochroną Pracy w Katowicach odbyła się IV konferencja naukowa pt. Rytuały codzienności zorganizowana przez Katedrę Kulturoznawstwa.
W obradach uczestniczyło ponad 100 osób, oprócz studentów (naszej i innych uczelni) licznie przybyli uczniowie – z III Liceum Ogólnokształcącego im. Adama Mickiewicza, X Liceum Ogólnokształcącego im. Ignacego Jana Paderewskiego, VIII Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Skłodowskiej-Curie – którzy aktywnie włączyli się do dyskusji.
Po powitaniu Rektora WSZOP prof. dra hab. Kazimierza Lebeckiego wystąpiła dr hab. Anna Węgrzyniak, prof. WSZOP, która krótko objaśniła formułę tematu konferencji i wstępne założenia programowe, wyrażając przekonanie, że interdyscyplinarny charakter tego spotkania pozwoli formułować ważne wnioski (socjologiczne, antropologiczne) na temat funkcji, istoty, specyfiki rytuału, który organizuje nasze życie codzienne.
Z referatami wystąpili: filozof, estetyk, literaturoznawca, filmoznawca, teoretyk kultury, socjolog kultury, historyk sztuki, teatrolog, znawca telewizji i internetu.
Obrady prowadzili prof. dr hab. Krzysztof Wieczorek i dr hab. Stanisław Gębala, prof. ATH. O atrakcyjności spotkania zdecydowały: różnorodność prezentowanych ujęć i metod badawczych, atrakcyjna forma przekazu (wykład połączony z pokazem multimedialnym) oraz zaangażowanie dyskutantów. Kładąc akcent na „codzienność”, referenci uwzględniali rytualizację życia po zmianie cywilizacyjnej i właściwe naszej epoce przesunięcie uwagi w stronę tego, co zwyczajne, powszechne, codzienne. Pojawiło się kilka różnych konceptualizacji pojęcia „rytuał” (np. rytuał w sensie ontologicznym i epistemologicznym; rytuał jako uczestnictwo w przeżyciu sakralnym i procesy rytualizacji tworzące nowe, zlaicyzowane „sanktuaria”). Większość omawianych zagadnień można sprowadzić do dwu podstawowych kwestii. Pierwsza zawiera się w pytaniu: Czy odpowiednio zmodyfikowana kategoria rytuału da się efektywnie zastosować w badaniu współczesnej komunikacji kulturowej. Kwestią drugą, związaną z wymiarem empirycznym, był badawczy rekonesans – prześledzenie zachowań, działań oraz interakcji rytualnych i pararytualnych w różnych przestrzeniach codzienności: prywatnych i publicznych, intymnych, społecznych, realnych i medialnych. Na zakończenie konferencji – podsumowując jej efekty – dr hab. Tomasz Stępień, prof. WSZOP wyraził przekonanie, że będąca jej pokłosiem książka z pewnością wywoła dalszą dyskusję.